Wat is albumine?

In je bloed zweven allerlei eiwitten rond, maar geen daarvan is zo talrijk aanwezig als albumine. Dit eiwit maakt ruwweg meer dan de helft uit van alle eiwitten in het bloedplasma. Het wordt aangemaakt in de lever, waar aminozuren (afkomstig uit de voeding) worden omgebouwd tot dit veelzijdige molecuul.

Wat doet albumine in je lichaam?

Albumine vervult twee hoofdtaken. Ten eerste werkt het als een soort transportmiddel: het bindt zich aan allerlei stoffen in het bloed, zoals hormonen, vetzuren en bepaalde mineralen en vervoert ze naar de plekken waar ze nodig zijn. Ten tweede zorgt het ervoor dat de vochtbalans tussen je bloedvaten en de weefsels daaromheen in evenwicht blijft. Doordat het albumine-molecuul relatief groot is, kan het onder normale omstandigheden niet door de wand van de bloedhaarvaten heen lekken. Het houdt daardoor water vast in de bloedvaten via wat de colloïd-osmotische druk wordt genoemd. Zonder voldoende albumine zou vocht uit de bloedvaten weglekken naar het omliggende weefsel, wat kan leiden tot zwellingen (oedeem).

Wanneer is het albuminegehalte afwijkend?

Een te laag albuminegehalte in het bloed, hypoalbuminemie, kan op verschillende dingen wijzen. Omdat de lever albumine produceert, kan een verminderde leverfunctie de aanmaak verstoren. Ook bij langdurige ontstekingen, ernstige infecties of bij ondervoeding daalt het albumine vaak. Onderzoek laat zien dat lage albuminewaarden samenhangen met een verhoogd risico op hart- en vaatziekten en een hogere kans op algehele sterfte. Bij ouderen wordt een verlaagd albumine bovendien in verband gebracht met verlies van spiermassa (sarcopenie).

Albumine kan ook in de urine terechtkomen, wat normaal gesproken niet of nauwelijks gebeurt. Kleine hoeveelheden albumine in de urine, microalbuminurie, zijn een vroeg teken dat de nieren niet goed meer filteren. Dit komt vooral voor bij mensen met diabetes, bij wie de kleine bloedvaten in de nieren geleidelijk beschadigd kunnen raken.

Bijzondere vormen

Naast het gewone serumalbumine kennen onderzoekers ook ischemie-gemodificeerd albumine (IMA). Dit is albumine dat van structuur verandert wanneer weefsels te weinig zuurstof krijgen, bijvoorbeeld bij een beroerte of hartproblemen. Verhoogde IMA-waarden worden onderzocht als mogelijke vroege aanwijzing voor zuurstoftekort in het hart of de hersenen, al is de betrouwbaarheid daarvan nog onderwerp van wetenschappelijke discussie.

Albumine is overigens niet uniek voor menselijk bloed. Het komt ook voor in eiwit (het wit van een ei is er zelfs naar vernoemd), melk en diverse plantenweefsels. In de medische praktijk wordt de term echter vrijwel altijd gebruikt voor het eiwit in het bloedplasma: serumalbumine.