Wat is een conventioneel geneesmiddel?

Wanneer een arts een recept uitschrijft voor een medicijn dat al jaren op de markt is en waarvan de werking uitgebreid is onderzocht, gaat het vrijwel altijd om een conventioneel geneesmiddel. Het woord ‘conventioneel’ verwijst hier naar wat gangbaar en algemeen aanvaard is binnen de reguliere gezondheidszorg. Andere benamingen die je tegenkomt zijn ‘regulier geneesmiddel’, ‘orthodox medicijn’ of simpelweg ‘gewoon medicijn’.

Wat een geneesmiddel conventioneel maakt, is dat het zijn plek in de medische praktijk heeft verdiend via een gestructureerd traject van klinisch onderzoek. Dat betekent dat het middel is getest in gecontroleerde studies bij mensen, waarbij gekeken is naar werkzaamheid, veiligheid en mogelijke bijwerkingen. Op basis van die resultaten wordt het middel goedgekeurd door toezichthouders en opgenomen in behandelrichtlijnen. Denk aan veelgebruikte pijnstillers, bloeddrukverlagers of antibiotica, stuk voor stuk middelen die via dit pad hun weg naar de apotheek hebben gevonden.

De term wordt vooral gebruikt om een onderscheid te maken met andere benaderingen. In de wereld van complementaire en alternatieve geneeskunde (CAM) spreekt men vaak over ‘conventionele medicijnen’ om aan te geven dat het gaat om middelen uit de reguliere, westerse geneeskunde. Dat onderscheid is niet per se een waardeoordeel, het beschrijft vooral een verschil in achtergrond en onderzoekstraditie. Waar conventionele geneesmiddelen doorgaans zijn ontwikkeld en getest volgens de principes van evidence-based medicine, hebben middelen uit andere tradities (zoals kruidengeneeskunde of homeopathie) vaak een andere wetenschappelijke onderbouwing of een langere historische gebruikstraditie zonder dezelfde vorm van klinische toetsing.

Het is goed om te weten dat ‘conventioneel’ niet automatisch ‘beter’ of ‘slechter’ betekent. Het zegt iets over de manier waarop een middel is onderzocht en geaccepteerd binnen het gangbare medische systeem. Veel conventionele geneesmiddelen zijn overigens oorspronkelijk afgeleid van natuurlijke stoffen, aspirine bijvoorbeeld vindt zijn oorsprong in wilgenbast. De grens tussen ‘conventioneel’ en ‘natuurlijk’ is dus niet altijd zo scherp als het lijkt.